MiCCY's profileจงชนะ(ห้ามแพ้นะ)PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
จงชนะ(ห้ามแพ้นะ)June 13 12มิ.ย.31 H.P.B.D. TO MEวันนี้เมื่อ19ปีก่อน เราได้ไปอ่านในจดหมายเหตุมาอ่ะ เขาบอกว่าเป็นวันที่ประเทศไทยมีคนหน้าตาดีเพิ่มขึ้นอีกคนนึง ถ้าจำชื่อไม่ผิดน่าจะเป็น "จงชนะ" นี่แหละ
แก่ขึ้นอีกปีแว้วววอ่ะ ปีนี้ก็19แล้ว ตอนแรกกลับจากจีนว่าจะอัพสเปซซะหน่อย หนุกมากๆๆขอบอกแต่ขี้เกียจดองมาจนกระทั้งถึงวันนี้
มันวุ่นๆกับการย้ายเซกด้วยตอนนี้เราก็เริ่มไปเรียนรัดสาดแล้วอ่ะไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆเสดสาดเลย
วันเกิดนี้ตื่นเช้ามาก็ไปตักบาตรเลยอ่ะ แต่ตอนกลางวันโดนคนแม่งกวนตีนซะงั้นมาแย่งเราลงทะเบียนอารมณ์เสียอย่างเเรง
วันเกิดปีนี้ไม่ค่อยมีอะไรมากเลยอยู่บ้านกับแม่2คนเอง พี่หมึกแม่งก็ไปกินข้าวกับพารันกลับมานึกว่าจะมีของขวัญมาให้น้อง พ่อไปจับผู้ต้องหาที่นครอ่ะแต่ตอนนี้ที่กำลังอัพอยู่พ่อโทรมาบอกว่าจับได้แล้ววว (พ่อใครว่ะเก่งจิงๆ ผมอยากเป็นเหมือนพ่อนะ)
เมื่อวันอาทิดไปดูแข่งมา อยากแข่งมั้งนะ มีคนอยากเห็นเราแข่งด้วยล่ะ55
+++ขอขอบคุณ พ่อ แม่ ผู้ให้กำเนิดและการเลี้ยงดูที่ดีที่สุด
พี่สาวทั้ง2คน ที่เป็นพี่สาวที่ดีจริงๆ
อาจารย์เล็ก ผู้ให้โอกาสดีๆในชีวิต+++
ขอบคุณเพื่อนๆที่จำวันเกิดได้บ้างไม่ได้บ้าง และก็คนที่เข้ามาอ่านสเปซนี้ บายๆ
เพื่อนๆนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่5 อย่าลืมไปรายงานตัวเพื่อเลื่อนชั้นด้วยนะ วันอาทิตย์ที่17 มิ.ย.50 เวลา 8โมง
February 09 ปี4 เขาชนไก่ กองพัน41+++กองพัน41 ความทุกข์ที่เกินทนจะหลอมคนให้ทนทานกองพันลูกผู้ชายเอี๊ยๆๆ +++เพราะครูฝึกเหี้ยมและโหด กวนใจเราจนเกือบไม่คบ เคี่ยวและฝึกแทบสลบจบหลักสูตรก็เลยดูผอม วันที่2 ผมได้ไปยิงปืนฉับพลัน ปืนที่ใช้คือปืนm16 ยิงทั้งหมด18นัด มันส์มากกกกก ตอนบ่ายก็ไปเรียนแผนที่เข็มทิศเพื่อเตรียมไปใช้ในปัญหา48ช.ม. เดินหลงกันมากมาย ตกกลางคืนก็ไปเดินเข็มทิศอีกนั่นแหละตอนกลางวันยังหลงแล้วกลางคืนจะเหลือหรือครับโดนจวกตามระเบียบ วันที่3วันนี้เป็นวันที่มันส์อีกหนึ่งวัน คือได้ไปโรยตัวจากหน้าผา แรกๆก็หวั่นๆเหมือนกันและแต่มันหนุกมากกกกก วันที่4วันนี้ได้ฝึกรบพิเศษ การโจมตี ผมได้อยู่หน่วยจู่โจมอ่ะ ก่อนจะเรียนครูฝึกให้พลางใบหน้าแต่ไม่ได้ให้ใช้สีนะครับ มันคือโคลน โคลนจากบ่อน้ำที่พวกวัวมากินน้ำ แล้วมันเหม็นมากครับพี่น้อง หากใครไม่เอามาพลางหน้าล่ะก็ จะโดนอิสสาเบ... อิสสาเบคือการเอาหน้าปักโคลนแล้วร้องอิสสาเบในน้ำอ่ะ วันนี้อากาศเริ่มร้องแล้ว วันที่5เข้าปัญหา48ช.ม.แล้ว ออกเดินทางตั้งแต่8โมง ถึงที่หมายประมาณ10โมงกว่าๆ แม่เจ้าทั้งเมื่อยทั้งเหนื่อย อีกทั้งยังต้องแบกปืน ปืนที่ใช้คือปลย.88เป็นปืนที่หนักมาๆๆๆ แล้วบันหลังยังต้องแบกเป้อีก แถบตาย พอถึงฐาน ก็หุงข้าวกินกันโดยใช้หม้อสนามขอบอกกันว่า2วันนี้ต้องหุงข้าวกินเองตลอด อาหารกินได้เลยล่ะ เน้นหนักไปทางมาม่า... บ่ายๆครูฝึกเริ่มมีการแอบขโมยปืนของพวกที่หลับ ไอโกเมนก็เกือบโดนดีนะที่มันหลับซะก่อน วันนี้เข้าเวรตั้งแต่6โมง-3ทุ่มคู่กับโกเมน ลืมบอกไปบัดดี้ผมคือไอโกเมนนี่แหละ นอนกับมันสองคนทุกคืน แม่งนอนกรนตลอด วันที่6วันนี้ต้องออกไปรับของทางอากาศ มีฮ.จริงๆเลยนะมาส่งอาหารให้อ่ะ สุดยอดเจงๆ วันนี้ตอนบ่าย ผม พี่แก๊ป ไอโป้ง ไอแซ็ค 4คนครูฝึกให้ไปแกล้งปลอมเป็นข้าศึก เพื่อนๆในค่ายผมนี่ตาแหกกันหมดเลยนึกว่าผมกองร้อยเสือดำบุก ผมไปกันแค่4คน พวกมันบอกว่ามากันเป็นสิบ หนุกหนานมาก แต่โดนหนามเกี่ยวแค่เต็มเลย ครูฝึกเลยให้ย้ายฐานอ่ะ พอดึกๆก็เดินทางกลับเข้ากงพัน วันที่7วันนี้ตื่นมาด้วยความสดชื่น จะได้กลับบ้านแล้ว กว่าจะได้กลับก็บ่าย2อ่ะถึงกทม.5โมง พ่อมารับ กลับมาแม่บอกว่าเหมือนโจรเลย ดำมากกก สิวก็ขึ้น ตัวเหม็นมากอ่ะ เพราะไม่ได้อาบน้ำเลย7วัน เน่าน่าดู
November 22 นิ้วหักว่ะหวัดดีทุกคน หลังจากดองมานานเนื่องจากไม่มีเวลาเลยอ่า ยก1เปิดเกมมาไม่ทันไรก็โดนเตะเข้าที่มือซ้ายเต็มตอนนั้นมันแค่ชาๆเฉยๆอ่ะ นึกว่ามันนิ้วส้นเฉยๆ หมดยกแรกโดนนำไปก่อน1-0 หลังจากX-rayเส็จหมอก็ส่ายหัวแล้วบอกว่าหัก หมอก็ใส่เฝือกให้อ่ะ ใส่ไปได้1อาทิดหมอก็บอกว่าเฝือกอ่ะมันเอาไม่อยู่ต้องผ่าตัด เมื่อวานนี้ก็เลยไปผ่าใส่เหล็กมา เริ่มจากผ่าตัดเลย หมอก็เอาผ้ามาปิดตาอ่ะ แล้วเขาก็มาฉีดยาชา เป็นยาชา2เข็มที่ปวดมากกกกกกกกกกกกกกแล้วเขาก็ใช้เครื่องมือคล้ายๆสว่านอ่ะเจาะนิ้วเสียงเครื่งแม่งโคตรน่ากลัวอ่ะ หลังจากหมดยาชาแล้วเมื่อคืนแถบไม่ได้นอนเลยปวดกว่าที่คิดเอาไว้เยอะมากๆอ่ะ +++ นี่ใช้มือขวาข้างเดียวพิมพ์นะกว่าจะพิมพ์เส็จ เพื่อนที่เข้ามาอ่านก็เม้นด้วยล่ะกัน
October 16 ปิดเทอมรึป่าวว่ะหวัดดีครับ ปิดเทอมแล้วหลังจากที่เครียดกับแคลซะมากมายตอนนี้ผมก็รอลุ้นแค่ผ่านก็พอแล้วอ่ะ ตอนนี้ดูหนังเกาหลีเรื่อง ขอโทษครับผมรักคุณอยู่แผ่นที่4และเดี๋ยวดูเสร็จแล้วมีเวลาจะมาเล่าให้ฟังนะ พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าไปซ้อมแล้วอ่ะไม่อยากเข้าไปซ้อมเลยแต่ทำไงได้ไม่ซ้อมลงไปแข่งก็โดนเตะอ่ะ ปิดเทอมเราก็นึกว่าจะได้หยุดนอนอยู่บ้านกลับต้องตื่นแต่เช้าไปวิ่งตอนเย็นก็ต้องไปซ้อมอีกกลางเดือนหน้าเรามีแข่งนะช่วยเชียร์ด้วยล่ะ แข่งที่เอแบคอ่ะ ตอนนี้เราเรียนร.ด.ปี4อยู่อ่ะอยู่เหล่าปืนใหญ่ อาทิดที่ผ่านมานี่เราได้เรียนปืนใหญ่ของจริงแล้ว อยากบอกเพื่อนๆว่าปืนที่มันเป็นเหล็กเนี่ยตากแดดแล้วให้พวกเราไปยกอ่ะมันร้อนมากมายอ่ะมือเราเนี่ยแสบไปหมดอ่ะแล้วมีอยู่คนนึงอ่ะโดนปืนใหญ่ทับขาอ่ะ รู้สึกว่ากระดูกหลังเท้าเขาคงจะหักอ่ะเพราะมันบวมมากมายอ่ะ ช่วงนี้ฝึกตากแดดตลอดเลยตัวยิ่งดำๆอยู่ตากแดดยิ่งดำเข้าไปใหญ่เลยแย่ ตอนนี้ครูฝึกเขาบังคับให้ใส่แต่ชุดฝึกอ่ะ อยากใส่ชุดอ่อนแล้ววววว หลังจากดองมานานเราก็มาอัพแล้วนะใครที่อ่านก็ช่วยเม้นหน่อยล่ะกัน ขอบคุณครับ..... August 11 ทำไมจึงรู้สึกคิดถึงเวลาที่ฝนตกเรื่องนี้ผมขอเอามาจากเมล์นะ มันเป็นเรื่องที่ออกจะโรแมนติกดีอ่ะนะอยากให้ทุกคนได้อ่าน เม้นให้ด้วยนะขอบคุณครับ ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพันและบางครั้งก็รู้สึก เหงาด้วย เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและ ผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง" ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า" จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เร ผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย +++เหงา +++เศร้า +++เซ็ง +++เบื่อ ++ไม่อยากซ้อมไม่อยากแข่งไม่อยากทำอะไรอีกแล้วว่ะ เบื่อมากๆ |
||||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
